styl w sztukach dekoracyjnych i w wyposażeniu wnętrz rozwijający się w latach 1815-48 w krajach Europy Środk. i Wsch., zwłaszcza w Niemczech, Austrii, Czechach i na Węgrzech, będący wyrazem ówczesnej kultury mieszczańskiej, określanej tym samym terminem (słowo biedermeier wprowadził niem. poeta Eichbrodt w utworze Biedermaiers Kinderlust w 1850 r.) Sprzęty bidermeierowskie były w istocie uproszczoną wersją form empirowych i XVIII-wiecznych mebli angielskich (np. Sheratona), dostosowaną do małych, kameralnych wnętrz mieszczańskich. Ich ogólną cechą było przede wszystkim dążenie do wygody. Formy mebli były proste, wyraźnie określone, unikające ekstrawagancji, utrzymane w stosunkowo niewielkiej skali. Do najczęściej stosowanych gatunków drewna należały mahoń, orzech, jesion i drzewa owocowe (grusza, czereśnia). Meble były fornirowane i politurowane, w dekoracji chętnie wykorzystywano ozdobne układy słojów. Uzupełnieniem dekoracji były subtelne intarsje, delikatne brązy i malowane pasy ornamentalne. Staranne, rzemieślnicze wykonanie nadawało im dużą trwałość. Szczególnie charakterystyczne były okrągłe i owalne stoły, wysokie komody, szafy biblioteczne, oszklone serwantki na bibeloty, sekretarzyki, dwudrzwiowe szafy, długie kanapy z wysokimi oparciami, małe mebelki pomocnicze do robótek ręcznych. Ich dopełnieniem były liczne bibeloty, dekoracyjna ceramika (zwłaszcza porcelana), szkło, serwetki, hafty. Ściany kryły gładkie lub kwieciste tapety, okna przesłaniały dekoracyjnie udrapowane story i firanki, na podłogach układano barwne dywany o wyraźnych wzorach kwiatowych. Wszystko to składało się na nastrój dostatku, przytulności i spokoju.