Dariusz Mlącki (ur. 1963 r.) studiował w ASP w Warszawie na Wydziale Malarstwa. Dyplom z wyróżnieniem w pracowni prof. Tadeusza Dominika i prof. Zbigniewa Gostomskiego, prof. Ryszarda Winiarskiego. W latach 1992-2002 prowadził pracownie malarstwa na stanowisku profesora w Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. Jest członkiem ZPAP oraz Stowarzyszenia Otwarta Pracownia w Krakowie.

Wystawy indywidualne:
1988 - ASP Warszawa malarstwo
1989 - Stara Kordegarda, Warszawa
1990 - Prezentacje Sztuki Polskiej w Houston, USA
1990 - ASP Pracownia R. Winiarskiego
1992 - Galeria Rzeźby, Warszawa
1992 - Galeria Biała, Lublin
1993 - Galeria Studio, Warszawa
1994 - Galeria Biała, Lublin
1995 - Espace Degree Art Gallery, Luxemburg
1995 - Polskie Galerie Współczesne, Berlin Podewil
1995 - Galeria Biała Okno, Lublin
1996 - Galeria Biała, Lublin
1997 - Galeria Non Profit, New York
1999 - Galeria Rzeźby, Warszawa
1998 - Otwarta Pracownia, Kraków
1999 - Galeria Koło, Gdańsk
2000 - Koperta, Zamek Ujazdowski, Warszawa
2000 - Otwarta Pracownia, Kraków
2000 - Galeria ART, Warszawa
2001 - Natures mortes autrement, Galeria Aves Bordeaux
2001 - Galeria PZU, Warszawa
2002 - Galeria Promocyjna, Warszawa
2002 - Galeria ABC, Poznań
2003 - Możliwość istnienia przedmiotów nieistniejących, Otwarta Pracownia, Kraków
2003 - Galeria ART, Warszawa
2004 - Galeria DAP, Mlącki - Zubala
2005 - Galeria Promocyjna, Warszawa

Ważniejsze wystawy zbiorowe:
1998 - Pokaz Osobny, ASP Warszawa
1989 - Poruszanie myśli działania równoległe, Zamek Ujazdowski
1989 - Rekomendacje Grupy 21, Galeria Studio
1992 - Tadeusz Dominik i uczniowie, Muzeum Archidiecezjalne, Warszawa
1994 - Biała sztuka bez ścian, BWA Kraków
1996 - Rozpoznanie Malarstwo lat 90, BWA Kraków
1997 - Granice obrazu, CSW Warszawa
1998 - 8 Kwadratów dla Baiałej, Orońsko
2000 - Język Geometrii II, Galeria EL BWA Katowice
2003 - Światło, Muzeum w Oldenburgu, Niemcy
2004 - Muzeum Sztuki w Łodzi, Kolekcja
2005 - Polska sztuka w Wilnie i Kijowie
2005 - Interciti, Bunkier Sztuki, Kraków
2006 - Polska Sztuka, Sofia

Na wystawie Mląckiego nie ma dramatycznych scen. Kopcą się świece, płynie papierowy okręcik, grube zasłony tłumią światło i rzucają cień. Wieloznaczność efektu światła nie pozwala zresztą na jedno rozpoznanie. To przedstawione grubą farbą światło nie wiadomo właściwie gdzie ma źródło. Tak naprawdę nie wiadomo czy to, co bierzemy za zasłonę, nie jest ciemnością, jakimś otwartym oknem na noc. Trzeci duży obraz – w szarościach i różach z trzema ogarkami świec – wygląda z daleka jak stereotypowe dzieło akademickie – i choć denerwuje mnie w gruncie rzeczy maniera Mląckiego, to zobaczyłam w tym obrazie odejście od stereotypowej powagi i patosu, strasznego na serio masowo produkowanych, kompletnie akademickich abstrakcji. Przez dodanie świeczek robi się trochę głupio, człowiek myśli ”dlaczego zepsuł porządny obraz abstrakcyjny?”. A potem przychodzi do głowy, że może chodzi o to zepsucie.
Magdalena Ujma (Dariusz Mlącki, Możliwość istnienia przedmiotów nieistniejących, Otwarta Pracownia, Kraków, wrzesień 2003, fragment recenzji)